જીવ ઉપર આવી ગઈ એની જ આ મોંકાણ છે,
એક ઇચ્છા આમ તો ડાહી છે એવી જાણ છે.
ડૂબશે એ તો થશે કારણ વગર પંચાત બહુ,
વાતમાં એથી અમારી માપસર ઉંડાણ છે.
ધાર ઉપર જીવ્યા કર્યું છે, એ જ કારણથી હશે,
એકસરખું બેઉ અંતિમો તરફ ખેંચાણ છે.
શાંત થા દરિયા હવે માથુ પછાડે શું વળે?
છીપને પહોંચી ખબર, એ મોતીઓની ખાણ છે.
વાગવાની ખૂબ કોશિષો કરી પણ વ્યર્થમાં,
એ નજરમાં કેટલા ખૂંપેલા અઘરા બાણ છે?
મોં ઉપરથી માખ ઊડાડી એટલા માટે જ કે,
કંઈક હું યે પણ કરું છું એનુ એ પરમાણ છે.
હાથ હલ્લેસા નથી,
બોળવા જેવા નથી.
ચાલ ખરચી નાખીએ,
બાંધવા,ખોવા નથી.
એ જ એકલી આવશે,
સાથમાં ટોળા નથી.
એ તરફ જંજાળ બહુ,
આ તરફ મેળા નથી.
લો સવારે આથમ્યો,
સૂર્યને ડોળા નથી?
મેં ચલાવી જીંદગી,
'કાગળો' એના નથી.
ચાર, પાંચ કે ચારસો,
કારણો કહેવા નથી.
મેં જ સળગાવી દીધા,
દાટવા સહેલા નથી.
સાથે સાથે તમે ચાલ્યા સજન પછી લગરીક મલક્યાનું મને યાદ છે
આપણા સંબધની આ બારી ખૂલીને એના આકાશ થવાની આ વાત છે.
હાથમાં મળ્યો’તો હાથ એકમેકનો, ને થયું તું જીવતરનો બેલી છે,
સાવ રે સૂકા ઓલા વૈશાખી આકાશે જાણે ઉતરી આ શ્રાવણની હેલી છે
સાથે સાથે તમે ચાલ્યા સજન પછી લગરીક મલક્યાનું મને યાદ છે
ક્યારે ઉગ્યો’તો એ ઝીણો ખાલીપો કે ઈચ્છાનું ઉપવન આ ખાખ છે,
અમથું આ આયખું વીતી ગયુને હવે શમણા વેંઢાર્યાનો થાક છે.
સાથે સાથે તમે ચાલ્યા સજન પછી લગરીક મલક્યાનું મને યાદ છે
આપણા સંબધની આ બારી ખૂલીને એના આકાશ થવાની આ વાત છે.
સહેજ અડક્યા જેવું તો કંઈ આપણે મળ્યા,
અને એની મને ન્હોતી જાણ,
અડક્યાની ઘટનાને શ્વાસમાં ભરીને,
એણે પૂજ્યા’તા શ્રદ્ધાના પા’ણ.
મારી એ યાદ એનું ખારું ચોમાસું તોય આપી નીરાશાને આણ,
મારી પ્રતીક્ષાને આંખોમાં ખડકી એણે ખોદી ઉજાગરાની ખાણ.
સહેજ અડક્યા જેવું તો કંઈ આપણે મળ્યા,
અને એની મને ન્હોતી જાણ
આપણી એ વારતા આવડી તને, ને મારા કોરા રહ્યાના એંધાણ,
પાસે આવીને જરા કાનમાં કહ્યું હોત, ‘સમાલ બેલી આપણું વ્હાણ’
સહેજ અડક્યા જેવું તો કંઈ આપણે મળ્યા,
અને એની મને ન્હોતી જાણ
એક ગુલમહોર આંખને કનડે કહું ને તું મળે
સહેજ મરમર કાનને અડકે કહું ને તું મળે
એક તો તને હું ‘રેશમ’ કહું કે ‘તું’, એનીજ ગડમથલમાં રહું છું,
ને પછી અહીંયા હઉં કે સ્વપ્નમાં, તારી જ દડમજલમાં રહું છું.
એક કોયલ બાગમાં ટહૂકે કહુંને તું મળે
સહેજ મરમર કાનને અડકે કહુંને તું મળે
આપણે મળીએ એ મોસમને બધાએ ‘વાસંતી’ કંઈ નામ દીધૂં છે.
ધારોકે તું ના હોય એવા સમયને ‘પાનખર’ કહેવો એમ કીધૂં છે.
એક વાદળ આભને અડકે કહુંને તું મળે
સહેજ મરમર કાનને અડકે કહુંને તું મળે
(Was written in 98-99)
ટૂંટિયાની ટેવ જ્યારે સાવ છૂટી જાય છે,
તો તમારા પગ પ્રમાણે ચાદરો લંબાય છે.
ઊંબરો કાયમથી ઊભો છે હજી પણ ત્યાં ને ત્યાં,
બહાર કે અંદર જવાનો અર્થ ક્યાં સમજાય છે?
એમ કહીને જીવવાનું એમણે છોડ્યું હતું,
શ્વાસની ઘટનાનો છેડો દૂરથી વરતાય છે.
છેક છેલ્લે વારતામાં પાના કોરા રાખવા,
'Mood' માફક અંત જેને જે ગમે વંચાય છે.
હાર કે ગજરો થવાનું એકદમ નક્કી હશે?
ડાળ પરના ફૂલમાં કાણું જ ક્યાં દેખાય છે?
