હાથ હલ્લેસા નથી,
બોળવા જેવા નથી.
ચાલ ખરચી નાખીએ,
બાંધવા,ખોવા નથી.
એ જ એકલી આવશે,
સાથમાં ટોળા નથી.
એ તરફ જંજાળ બહુ,
આ તરફ મેળા નથી.
લો સવારે આથમ્યો,
સૂર્યને ડોળા નથી?
મેં ચલાવી જીંદગી,
'કાગળો' એના નથી.
ચાર, પાંચ કે ચારસો,
કારણો કહેવા નથી.
મેં જ સળગાવી દીધા,
દાટવા સહેલા નથી.
સાથે સાથે તમે ચાલ્યા સજન પછી લગરીક મલક્યાનું મને યાદ છે
આપણા સંબધની આ બારી ખૂલીને એના આકાશ થવાની આ વાત છે.
હાથમાં મળ્યો’તો હાથ એકમેકનો, ને થયું તું જીવતરનો બેલી છે,
સાવ રે સૂકા ઓલા વૈશાખી આકાશે જાણે ઉતરી આ શ્રાવણની હેલી છે
સાથે સાથે તમે ચાલ્યા સજન પછી લગરીક મલક્યાનું મને યાદ છે
ક્યારે ઉગ્યો’તો એ ઝીણો ખાલીપો કે ઈચ્છાનું ઉપવન આ ખાખ છે,
અમથું આ આયખું વીતી ગયુને હવે શમણા વેંઢાર્યાનો થાક છે.
સાથે સાથે તમે ચાલ્યા સજન પછી લગરીક મલક્યાનું મને યાદ છે
આપણા સંબધની આ બારી ખૂલીને એના આકાશ થવાની આ વાત છે.
સહેજ અડક્યા જેવું તો કંઈ આપણે મળ્યા,
અને એની મને ન્હોતી જાણ,
અડક્યાની ઘટનાને શ્વાસમાં ભરીને,
એણે પૂજ્યા’તા શ્રદ્ધાના પા’ણ.
મારી એ યાદ એનું ખારું ચોમાસું તોય આપી નીરાશાને આણ,
મારી પ્રતીક્ષાને આંખોમાં ખડકી એણે ખોદી ઉજાગરાની ખાણ.
સહેજ અડક્યા જેવું તો કંઈ આપણે મળ્યા,
અને એની મને ન્હોતી જાણ
આપણી એ વારતા આવડી તને, ને મારા કોરા રહ્યાના એંધાણ,
પાસે આવીને જરા કાનમાં કહ્યું હોત, ‘સમાલ બેલી આપણું વ્હાણ’
સહેજ અડક્યા જેવું તો કંઈ આપણે મળ્યા,
અને એની મને ન્હોતી જાણ
